let’s stay in touch

Marleen Weener (1987) deed in 2022 een boekje open en vertelde aan tafel van Jinek over haar ervaring met grensoverschrijdend gedrag bij D66. 

‘Ik was tien jaar jaar politiek assistent binnen D66 en heb me er nooit prettig gevoeld. Of beter gezegd: met momenten voelde ik me er zelfs heel onveilig. Tijdens een etentje met prominenten waar de alcohol rijkelijk vloeide, klom de fractievoorzitter op tafel. Na afloop van zijn speech zei hij iets wat ik nooit meer zal vergeten: dat ik ‘de lengte van de lul van een bepaald fractielid’ wel precies zou weten. Ik schrok me dood. Werd er stil van, keek om me heen en kon niet geloven wat hij zojuist had gezegd. Al was het niet de eerste keer dat ik me vervelend bejegend voelde. Toen D66 afgelopen jaar een onderzoek naar buiten bracht over grensoverschrijdend gedrag binnen de partij en de conclusie was dat er niks aan de hand was, werd ik woest. Ik verdiepte me in hun onderzoek – dat ze overigens in slechts drie weken deden – en vond het maar slap gedaan. Weinig cijfers. Weinig mensen gesproken. Een kort rapportje van 17 pagina’s. Kaag, die inmiddels nieuw leider was, bevestigde het onderzoek. Ik heb haar nota bene gebeld en geappt. Kaag wist van het grensoverschrijdend gedrag maar deed niets.


Nadat ik een boze post op LinkedIn maakte werd ik uitgenodigd bij Jinek en zat ik, uiteindelijk, in tranen te vertellen. Iets waar ik trots op ben, trouwens. Van mij mag het best emotioneel zijn. Ik was daar helemaal mezelf. Sterker nog: ik voelde me daarna krachtiger dan ooit. Ik had het voor mezelf opgenomen, eindelijk mijn kant van het verhaal kunnen vertellen aan het grote publiek, dat voelde goed, rechtvaardig. Mensen vragen weleens: waarom heb je niet eerder aan de bel getrokken? Maar dat heb ik gedaan. Ik heb er een melding van gemaakt binnen de partij, ik heb het in een podcast besproken (maar dit werd niet echt opgepakt) en er ook met een Volkskrant-journalist over gesproken, maar omdat ‘één bron geen bron is’ – niemand durfde openlijk mee te werken, veelal omdat ze nog bij de partij werken en bang zijn voor voor de gevolgen – werd het onderzoek stopgezet. Ik voelde me eenzaam na die Jinek-uitzending. Ook al kreeg ik veel lovende reacties, mensen vinden het moeilijk om je te steunen, vooral mijn oud-collega’s van wie ik het juist zo nodig had. Terwijl ik dan wel tientallen berichten kreeg van vrouwen die soortgelijke dingen hebben meegemaakt bij D66. Maar ze zijn bang voor hun carrière – terecht, want zo werkt het helaas binnen zo’n cultuur. 

Toch zou ik het allemaal zo weer overdoen. Het onderwerp ligt me nauw aan het hart. Er vond grensoverschrijdend gedrag plaats in mijn familie. Ik ben er onbewust mee opgegroeid waardoor ik er meer oog voor had en de drang voel om me uit te spreken. 

2022 heeft me veel kracht gebracht. Ik heb het gevoel dat ik het verschil heb gemaakt, ook al is het een druppel op de gloeiende plaat. D66 gaat opnieuw kijken naar het rapport over grensoverschrijdend gedrag en daar ben ik blij om. Ik ben blij dat ik mezelf in de spiegel kan aankijken, blij met de persoon die ik ben. Dat gevoel gun ik iedereen. Spreek je uit. En als dat consequenties heeft voor je werk, dan wil je daar toch ook niet werken? Al snap ik dat ik misschien makkelijk praten heb, omdat ik makkelijk ander werk kon doen en niet vastzat aan gekke wurgcontracten. 

Gelukkig zie ik een positieve ontwikkeling ontstaan en komen steeds meer duistere culturen aan het licht. Laten we met z’n allen wat vaker lef tonen, onze mond opentrekken en partij kiezen. Het is tijd.’