let’s stay in touch

Goed, daar ga ik dan weer, mijn blog nieuw leven inblazen. Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen. In 2019 aan het einde van mijn wereldreis van 14 maanden ben ik mijn blog gestopt en sindsdien zit ik op een weg van zelfontwikkeling, van vallen en opstaan, van aan mijzelf werken, uitvogelen wat ik wil en heb ik voor mijn gevoel veel meer gefaald dan echt successen behaald.

Verandering

En daar gaat nu verandering in komen, maar laat ik eerst vertellen wat er dan precies gebeurd is en waarom ik nu weer geloof in mijn blog, waarom ik ook zin heb om weer te gaan bloggen waarom ik weer mijn laptop tevoorschijn heb getoverd, omdat ik voel dat magie in handen heb en bovendien, schrijven is mijn manier om te verbinden met wie ik ben. Op papier kan ik verbinden met wie ik ben, wat ik wil en ook waarom ik het wil. Met mijn kwetsbare kant die ik zo vaak niet durf te laten zien in het echt.

De politiek & mijn eerste bedrijf

Maar laat ik beginnen bij 2019. Voor corona. Voor eh, nou ja, heel veel dingen. Voor diegene die het niet weten: tot 2018 had ik een carrière in de Nederlandse politiek. Bij D66 en daar was ik dan ook al tien jaar actief in allerlei commissies, campagneteams en allerlei dingen die je binnen een partij kan doen. In zekere zin is het niet anders dan een voetbalclub of studentenvereniging, de partij hangt aan elkaar van allerlei vrijwillige functies. Tot 2018 was dat mijn leven. Mijn eigen leven bestond eigenlijk nauwelijks naast de politiek. Het was politiek voor en na, met misschien als toppunt dat ik een keer weggelopen ben bij een date die zei ‘dat hij niets met politiek had…’. In mijn leven on-mo-ge-lijk. En weg was ik. 

Het keerpunt

In 2018 kwam het keerpunt. In een week van mijn eerste keer ayahuasca, maar ook een moment aan tafel waarbij de fractievoorzitter zei ‘dat ik wel de lengte van iemands lul wist…’ dat was het moment dat voor mij het kwartje viel: ik spendeerde al mijn leven aan de politiek, maar waarvoor eigenlijk? Ik kan nog een heel verhaal ophangen over wat er nog meer speelde, maar laat ik het zo zeggen, het was niet per se die ene opmerking dat alles veranderde, zo erg vond ik die opmerking niet, al is het super ongepast, maar het was gewoon het moment waarop de druppel de emmer deed overlopen.

En ik deed nog ayahuasca waarbij ik de meest magische reis had en allerlei inzichten tot mij kreeg. Met name de grootste les, ik had een mega behoefte om meer te spelen, nam ik ter harte en zo speelde ik 14 maanden op de wereld tijdens een wereldreis. 

Terug in Nederland

Voor wie nooit lang gereisd heeft, reizen vond ik zelf appeltje eitje, maar terugkomen, poeh. Super ingewikkeld. Ik moest wennen aan Nederland. Aan de punctualiteit van mensen. Wanneer je wilt afspreken dat mensen dan pas over drie weken om 15.00 tot 16.00 uur kunnen. In mijn reizende bestaan bestond er geen tijd, kon alles en wanneer we iets bedachten dat was het vandaag. Ik zeg we, omdat ik zelden alleen was, maar ik reisde wel degelijk alleen. 

Bon, ik dwaal enorm af. Terug naar de kern. Ik ga even iets sneller, want anders duurt dit voor eeuwig. Eind 2019 begon ik mijn bedrijf Politieke Adem waarmee ik coaching aan politici gaf. Dit kwam langzaam opgang toen er in 2020 al corona kwam. Bam. Van offline coaching ging ik naar online coaching en omdat nood wet brak, coachte ik vooral vrouwen voor een groter coach-collectief.

New Female Leaders

Een jaar later kwam ik op Ibiza een vriendin van mij tegen, Caroline Glasbergen, en we besloten dat er bij haar business New Female Leaders, wat toen alleen een podcast was, ook een coachtak erbij kon komen. Het was hard werken en ik weet eigenlijk niet eens welke fancy titel ik voor mijzelf had bedacht, of ik vermoed dat Caro die had bedacht, maar binnen no time hadden we 14 vrouwen voor het leiderschapsprogramma en een extra coach die ons daarbij hielp, want ik kon niet alle 14 coachen. 

Ondertussen was ik met een mini tussenstop in Ibiza naar Portugal verhuisd. Ik werkte volledig online, hoezo moest ik in Amsterdam wonen? Zeker in corona-tijd was dat eigenlijk net zo suf als een dorp in the middle of nowhere.

Portugal

In Portugal, tja, wat zou ik daar eens over zeggen? Daar viel ik binnen een paar maanden in een relatie. Ik noem het zo, zelf hebben we die naam er nooit aangegeven. Feit was wel dat we veel en vaak bij elkaar waren en daarnaast konden er tijden zijn van mega afstand. We waren magneten. Afstoten. Aantrekken. Afstoten. Aantrekken. Duwen. Trekken. Gek werd ik ervan. Het lag net zoveel aan mij als aan hem. Dat besef ik nu heel goed. Wat ik toen niet wist, maar nu wel, is dat ik bindingsangst heb. Dat lijkt gezien de feiten voor een buitenstaander – ik was toen 34 jaar en 7 jaar vrijgezel – onmogelijk, maar zo was het wel.

De bom barste

Bijna overnacht en zeer tegen de zin van mijn businesspartner, die ik heel veel credits moet geven, want aan haar lag het zeker niet, maar mijn vorige coach-collectief had mij voor de rechter gesleept en eiste dat ik zou stoppen bij New Female Leaders. Al geloof en weet ik tot de dag van vandaag dat dit onredelijk was, dat ik niet geloof dat er ook maar iets van concurrentie tussen ons was, want dat was waarvan zij mij beschuldigde.

Rechtszaak

De dame van het coach-collectief beweerde dat puur vanwege het feit dat we ons beide op hoogopgeleide vrouwen richtte we concurrenten waren. Ik vind vrouwen op zichzelf geen niche en we hadden een leiderschapsprogramma en geen coach-collectief aan meerdere coaches die via een franchise bij ons aansloten, in een week van heftige emotie rondom mijn relatie, besloot ik op het strand dat ik niet meer wilde leven met een donkere wolk van een rechtszaak boven mij. Nu ik dit zo vertel vind ik ergens dat ik te snel heb opgegeven en ik weet niet of ik vandaag dezelfde keuze zou hebben gemaakt, maar ondanks dat ik in een klap al mijn inkomsten kwijt was, zonder relatie zat, was de grootste klap mentaal. Dit is eind 2021.

 Inzichten aan het kampvuur

Je moet weten dat ik al die tijd heel veel aan mijn eigen heling heb gewerkt. Ik wilde weer ayahuasca doen toen ik terug was van mijn wereldreis en ik zou in mei 2020 mijn tweede reis gaan maken. We weten nu dat dat allemaal anders liep. De reis werd uitgesteld en uitgesteld. In oktober 2020, dit is een kleine biecht, maar ik hoop dat je die mij vergeeft, heb ik een training gedaan tot Soul Coach, waarmee ik leerde om mensen in ayahuasca te begeleiden. Nooit mijn plan, maar aangezien de wereld stilstond en dit de kans was om erop uit te gaan ben ik gegaan. Niet geheel toevallig was dat in Portugal – misschien was het toch niet zo heel toevallig dat ik daar later terechtkwam.

Door de opleiding kende ik ook in Portugal meer mensen. Mensen die ook allemaal op hun manier bezig was met plant medicijnen. De belangrijkste is voor mij sis geweest – ik noem haar sis, maar ze heet Jessica of Ica voor anderen.

Bij de Temple of the Earth, niet ver van mijn huis in Portugal, deed ik tijdens het dieptepunt eind 2021 dus, een huachuma reis. Sommigen noemen dit ook wel San Pedro. Dit was niet mijn eerste keer, inmiddels zat ik in een rollercoaster van plant medicijnen waardoor ik veel heb geleerd over mijn verleden, hoe ik dingen heb ervaring en trauma’s die ik heb weggedrukt. Iedereen die zelf ook intensief met zijn of haar heling bezig is weet dat dit heel heftig is, een achtbaan waarvan je tijdens de rit denkt ‘waarom deed ik dit ook alweer?’ maar dan toch net genoeg voldoening krijgt om toch keer op keer door te gaan.

Het zit ook in mijn geloof dat mijn groei van mijn bedrijf te maken heeft met mijn eigen groei. Nu ik dit zo opschrijf kan ik zien dat ik zowel mentaal als in mijn business totaal aan de grond zat. Ja, die waren dus verbonden.

Boek schrijven & Jinek

Goed, wat gebeurde er dan tijdens die reis? Ik voelde daar aan het kampvuur in het midden van de nacht, net voor kerst dat het tijd werd voor mijzelf en mijn boek. Ik kon dit zo intens voelen dat ik mijzelf drie weken heb opgesloten om mijn boek te schrijven. En hij is af, maar niet uitgegeven.

Ook begon ik langzaam weer voor mijzelf, om onder mijn eigen naam wat coaching te doen, maar mentaal was ik niet waar ik moest zijn en de zaken liepen dan ook niet storm. Wat wel een kleine storm was dat ik door journalisten werd gebeld om mee te werken aan een artikel over metoo en D66. En hoewel ik daar in mijn tijd van Politieke Adem, die ik ter ziele had gebracht aan datzelfde vuur eind december, veel aandacht had proberen te vragen, luisterde er toen niemand.

Einde Politieke Adem

Even een zijpad: dat ter ziele brengen ging niet zomaar, hoewel ik zelden huil, heb ik daar gehuild om een bedrijf wat nooit echt uit de verf is gekomen, maar ik misschien ook te weinig tijd en aandacht aan had besteed. Tegelijkertijd stond ik inmiddels zo ver van de politiek af, en je bedrijf is ook een afspiegeling van wie je bent en wat je geloofd, dat dat ook niet meer paste.

Twee maanden nadat ik dus afscheid had genomen van Politieke Adem zowel energetisch als ook op papier, belde de journalisten. Diegene die geloven in de LOA (law of attraction): zien jullie de relatie tussen loslaten en het manifesteren? Dus ik liet het los en toen gebeurde het. Lang verhaal kort, drie maanden later zat ik bij Eva Jinek aan tafel om te vertellen over het incident waar ik over vertel aan het begin van deze blog. Het moment dat de fractievoorzitter zei ‘dat ik de lengte van iemands lul wel wist’. Mede doordat ik zoveel aan mijzelf gewerkt heb en ook omdat ik voelde dat het universum ervoor zorgde dat ik daar zat kon ik het loslaten en kon ik zelfs op televisie mijn emotie toelaten. 

Deze blog

Ik begrijp wanneer je inmiddels denkt: hoezo beweert zij dat ze moeilijk bij haar kwetsbare kant kan? Maar dat is het nu precies. Ik weet dit, maar ik kan het niet altijd in de emotie laten zien. Hier op papier wel. Daarom deze blog. Dit is voor mij net zo goed een stuk heling en voor jou een manier om een idee te krijgen wat er echt gebeurde, het is toch anders dan wat ik laat weten op Instagram. Dat doe ik niet expres, maar dit – deze blog – voelt als thuis. Thuis ben je gewoon meer jezelf.

Settelen

Goed, ik dwaal weer af, sorry. Jinek was in april. Toen begon de zomer. Ik verhuisde, ik nam een hond en besloot dat het tijd werd om niet elke drie maanden te verhuizen wat ik sinds 2019 aan het doen was, maar dat ik volwassen moest worden. Het is even goed hierbij stil te staan. Dit was dus voor het eerst in mijn leven dat ik dit ging en wilde doen. Settelen. Een plek en iets opbouwen.

Slecht idee blijkt achteraf. Heel eerlijk weet ik niet zo goed hoe ik mijn zomer ben doorgekomen. Het voelt een beetje als een waas, waarbij ik wel vanaf september met name mannen 1-op-1 ben gaan begeleiden met plant medicijnen.

In oktober word ik gebeld. Of ik in een retraite plek zou willen wonen om ‘op het te huis passen en natuurlijk mag ik daar ook mijn retraites geven’. Ik ben even stil. Op dat moment heb ik Juno nog en zit ik in een huis waar ik denk nog maanden, zo niet jaren, te zitten. Ik voel in mijzelf en wil deze kans niet laten lopen. Misschien moest ik toch niet settelen en wilde het universum dat ik bleef reizen? Ik zei ja. Zoals je merkt, ik liet me leiden door het universum, wanneer ik dit zo schrijf denk ik wel ‘waar was mijn verstand’, maar heel eerlijk weet ik ook dat mijn hart volgen mij heeft gebracht tot in Portugal, tot het starten van een eigen bedrijf, tot 14 maanden reizen, dus mijn gevoel volgen, ook al is die super ingewikkeld en anders dat het geijkte pad, is wat ik deed.

Mijn hond, Juno, daarover ga ik nog eens een aparte blog schrijven, want anders ben je volgende week nog aan het lezen, paste niet meer in het leven dat ik voor ogen had. Hij vond een nieuw baasje.

Retraites

Inmiddels woon ik dus in mijn paleisje. Dat ik niet geheel toevallig op een visionboard heb opgeplakt meer dan twee jaar geleden. Alleen heb ik er toen geen locatie bij gedacht. Niet zo handig, want de locatie is een beetje uit de richting van waar mijn hart in Portugal ligt. Toch heb ik het wel gedaan. Ik geloof en voel wel dat dit de plek is waar ik mijn eerste groeps-retraites met plant medicijnen wil geven. Dat ik dit niet alleen kon was mijn duidelijk en dus belde ik sis die in Mexico en later in Peru zat – onderzoek doen voor onze retraites.

Vorige week was ik op een feestje waarbij ik iemand tegenkwam waarmee ik een jaar geleden bij het kampvuur had gezeten. Iedereen die wel eens plant medicijnen heeft gedaan weet dat je een diepe verbondenheid voelt met de mensen waarmee je reist. Dat voelt soms – niet altijd, maar hij zeker wel – als familie.

‘Hoe gaat het,’ vroeg hij en dit hele jaar, de waas, schoot aan mij voorbij. Al was dit jaar financieel geen goed jaar, heb ik meer met mijzelf geworsteld dan ooit, heb ik ondanks dat in meer media gestaan dan ooit, groei ik harder op IG dan ooit, denk ik ergens een soort van liefde te hebben gevonden – zo vertel ik daar iets meer over – en toch, toch, al doet het ook pijn, toch was dit nodig? Er zijn een paar dingen dit jaar die pijn doen. Dat is het geld. Het denken in tekort en ook de liefde.

De liefde & de man

Ergens tussen kerst en NYE 2021 wilde ik Tinder van mijn telefoon afgooien. Na de inzichten bij het kampvuur vond ik niet dat Tinder nog een plek in mijn leven verdiende. Verkeerde energie. Verkeerde aandacht. Ik kon het alleen niet laten om nog een laatste keer te swipen, en tja, het klinkt natuurlijk als een film, maar het is wel hoe het was: toen zag ik hem. Een man die dit hele jaar al in mijn hoofd zit er daar ook niet meer uitkomt. Of moet ik hart zeggen? Er waren dit jaar mannen, andere mannen, maar hoewel ze dat niet allemaal van mij aan wilde nemen, hij zit in mijn hart en daardoor was er geen ruimte voor een ander. Ook al was hij heel de zomer weg en in oktober weer om een paar maanden te toeren met zijn band, dan nog bleef hij daar. Heel rustig zitten in mijn hart.

Ik weet niet wat voor wijsheden ik hier over moet zeggen. Geen, denk ik. Wie ben ik – 35 jaar en 8 jaar vrijgezel – om iets over de liefde te zeggen? Je mag hierover boos worden dat ik dit zeg, sommige van mijn vrienden worden dat, maar ook al begrijp ik hun punt, toch is dat ook wat ik voel. Wanneer ik mij ergens onzeker over voel dan is het over de liefde. En met dat ook de schaamte dat ik mijzelf totaal niet op de rit had, en schaamte en de liefde gingen in ieder geval dit jaar (2022) niet samen.

Voornemens voor 2023

Afgelopen dagen ben ik op bezoek geweest bij een vriend in Mallorca en hebben we veel gepraat over geld, over denken in tekort en de invloed van gedachten op dat wat je in je leven manifesteert. Net als over de liefde. De liefde waarbij hij echt een van de eerste is die mij geloofd. Die ziet en voelt dat de liefde die ik nu ben tegengekomen niet zo is als al die anderen. Daardoor zag ik mij afgelopen dagen gezien, kon ik de liefde weer voelen en had hij maar een advies, wat – als je het mij vraagt – zowel voor de liefde als mijn bedrijf geldt: kwetsbaarheid is de sleutel. Of zoals hij zegt: ‘verbindt met het kleine meisje’.

Mijn kleine meisje schrijft deze blog. Mijn kleine meisje wil gezien worden. Mijn kleine meisje wil succesvol zijn. Mijn kleine meisje wil gewoon super veel lol hebben. Mijn kleine meisje lacht als ze dit schrijft, om het zinnetje met succes, ik weet niet precies waarom, misschien omdat ik nog zo niet kan voorstellen dat het ook voor mij kan zijn. Zowel in de liefde als financieel. Een diep ongeloof, die omdat ik mijn vriend al hoor zeggen hoe belangrijk woorden zijn, ik nu omdraai. En sis fluistert in mijn oor dat het niet gaat om het geld, maar om hoeveel mensen je helpt.

Waar en waar. Ik kan alleen anderen helpen daar waar ik zelf ben geweest. En ik besef in deze reis van de afgelopen vijf jaar dat het leven gaat om liefde en niet om geld, maar wanneer ik heel veel liefde geef, zowel in de liefde zelf als aan diegene die bij mij komen voor de retraites of coaching, dat zich dat uitbetaald in overvloed. Ja, dat is wat dit kleine meisje wil, overvloed.

Blokken bouwen

Een vriendin van mij noemde dit pad in een hele mooie visualisatie. Ze zag me tussen allerlei blokken. Waarbij ik elk blok aanduwde en dan weer wegging. Duwen en weg. Om te kijken of het bij mij paste of niet. Daarna zag ze mij de blokken oppakken en bouwen. Precies dat is wat ik nu aan het doen ben. Ik ben aan het bouwen, maar niet zoals ik dacht dat ik moest bouwen, maar zoals ik de afgelopen jaren geleerd heb.

Stiekem heb ik namelijk alles gedaan waaruit ik nu mijn business laat bestaan: coaching, retraites, plant medicijnen, online programma’s, stuk leiderschap, stuk politiek (remember: de politieke coaching) en heling. Het is veel en in overvloed. Ga ik alles altijd doen? Of tegelijkertijd. Nee. Zeker niet, ik voel, kies en kijk waarmee ik anderen echt kan helpen, wat dichtbij mij zit en niet iets is wat ik denk dat moet, maar waarbij werk niet als werk voelt. En dat moet ik wel zeggen dat ik dat het afgelopen jaar heb ervaren: de retraites waren geen werk, dat was magie, waarbij ik trots ben op de cocon die ik voor mensen heb kunnen bouwen.

Mijn jaar van abundance

Zoals je kan voorstellen heb ik onwijs veel zin het nieuwe jaar. Dit gaat een jaar van abundance zijn op alle vlakken. In de liefde. In vriendschappen. In mijn business. In geld. In heling. In groei. In schrijven. In mijn blog en in mijn boek. Dat laatste zal ik nog even toelichten, want veel van jullie vragen me er nog vaak naar. Hoe zit het met mijn boek? Mijn boek gaat over deze afgelopen vijf jaar en hoe ik van die vijf jaar door middel van plant medicijnen, maar ook door reizen in de wereld, dichterbij mijzelf ben gekomen, hoe ik authentieker ben, leef en mij kwetsbaar heb leren opstellen en leven.

Ben ik altijd zo? Nee, zeker niet, maar ik geloof wel dat ik weet hoe ik kwetsbaar moet zijn en hoe ik mijzelf door processen heen kan helpen en zo kan werken aan mijn eigen groei. Daarvoor heb ik wel anderen nodig, maar niet zozeer een coach of iemand die ik betaal. Ik heb vooral peers, klanten en liefdes om mij heen nodig die mij spiegelen in dat wat ik nog te leren heb en daar waar nog groei zit.

Ik spreek de wens uit om deze blog over een jaar nog eens te lezen om dan te beseffen dat alles wat hier staat is uitgekomen. En meer. Veel meer.

Dat wens ik jou ook.

En in deze abundance sluit ik deze eerste blog af.

 Dank je wel voor het lezen.

PS. Voel je vrij om mij een berichtje te sturen wanneer je iets wilt delen of niet begreep. Of gewoon, zomaar. Mag ook. Niets sturen mag ook. All is good.