let’s stay in touch

OVER PROJECT LIEFDE

NADAT MARLEEN BEGIN 2023 WEER EENS OFFICIEEL VRIJGEZEL WERD, OOK AL WAS HET NA EEN “BREAK-UP” MET EEN SCHARREL – EEN WOORD DAT IN HET ENGELS NIET TE VERTALEN IS – BESLOOT ZE DAT ZE EEN JAAR LANG ELKE WEEK OP VRIJDAG EEN BLOG ZOU PUBLICEREN WAARIN ZE OP ZOEK GAAT NAAR DE LIEFDE.

MARLEEN WORDT 36 JAAR IN 2023 EN WIL NIETS LIEVER DAN EEN BUDDY WAARMEE ZE HET LEVEN KAN VIEREN EN EEN GEZIN KAN STARTEN. AL ZEGGEN VEEL VRIENDEN “HET KOMT GOED”, HAAR FAMILIE BEGINT ER AL NIET MEER OVER.

DOOR HET DELEN VAN HAAR AVONTUREN MET MANNEN EN TERUG TE KIJKEN OP “OUDE” LIEFDES, SCHARRELS EN ALLES DAAR TUSSENIN OF DAARBUITEN, HOOPT ZE IETS TE ONTDEKKEN VAN EEN LIJN, EEN BLINDE VLEK MISSCHIEN, AL DAN NIET ONTDEKT DOOR HAAR LEZERS, DIE HAAR IETS KUNNEN DUIDEN OF HELPEN IN DE ZOEKTOCHT NAAR DE WARE.

PS. VERHALEN ZIJN WAARGEBEURD, MAAR MANNEN ZIJN GEANONIMISEERD. HET GAAT IMMERS OM HET VERHAAL, NIET OM IEMAND PIJN TE DOEN.

#blog 1, Project Liefde

Alles met een begin heeft ook een eind. Zo eindigde de laatste app van de Amerikaan. Waarvan ik de echte naam niet zou noemen, gewoon om hem te beschermen. Ja, waar begin ik? Toch mijn bij mijn laatste F*ckUp. Sorry voor het taalgebruik, maar wanneer het op de liefde aankomt dan weet ik niet of ik begrijp hoe het werkt, of het voor mij is weggelegd en of het ooit nog goedkomt – en daarmee bedoel ik natuurlijk dat ik de liefde van mijn leven vindt.

Ik zal wel te hoge standaarden hebben, wellicht. Al geloof ik ook gewoon dat dat niet waar is. Net zomin dat ik alleen op niet beschikbare mannen voel. Ook dat is niet waar? Of wil ik dat niet zien? Schrijven heeft mij altijd een soort van helderheid gegeven en al weet ik dus nog niet de antwoorden waarna ik zoek, ik zal proberen een begin te maken waar het misging in dit eerste of beter laatste contact met de Amerikaan.

De Amerikaan

Laat ik even vooropstellen dat de Amerikaan iets bij mij teweeg heeft gebracht wat ik nog nooit heb gevoeld. Nog nooit heb ik bij iemand gedacht dat ik er kinderen mee zou willen. Bij hem wel. Het verdrietige: ik heb hem dit nooit verteld. Waarom niet? Geen idee. In het begin leek me dit te snel gaan en het einde was zo abrupt dat het daar ook niet het moment was. Het idee om nou in een laatste app te zeggen, “je bent de eerste man met waar ik kinderen mee wilde, maar he, hier houdt het op…” vond ik toch wat raar. Had gekund natuurlijk en gisteren kreeg ik nog de tip van een vriendin dat je over de app veel meer kan zeggen dan je denkt, en daardoor voelde ik ook de ruimte om er via de app de stekker eruit te trekken (hoewel hij dat net zo goed deed als ik), maar toch voelde dat delen “dat ik kinderen met je wilde” weer niet het juiste moment wanneer ik ook deel dat het over is. Ik weet ook niet of het er nog toe doet. Het is was wat het was. Het verleden.

Toch was hij in een zoektocht van een paar jaar bijzonder. Om een idee te geven: ik ben 8 jaar vrijgezel, met uitzondering van flings tussendoor. Ik wil daar in andere blogs meer over delen, maar één man per blog, dus vandaag is dat de Amerikaan. Maar even terug naar de jaartallen. Acht jaar vrijgezel, waarvan ik de eerste drie getrouwd was – figuurlijk dan – met mijn werk en er letterlijk bijna geen man in mijn leven was. Geen liefde in ieder geval. Toen brak 14 maanden reizen aan. Daar wilde ik geen relatie, maar daar waren weken dat ik letterlijk honing aan mijn kont had en ze (mannen) op mij af kwamen, en ook maanden waar niets tot nauwelijks iets gebeurde. Aantrekkingskracht heeft in dat opzicht, voor mij in ieder geval, vooral met mijzelf te maken en niet zozeer met mijn looks. En na mijn wereldreis zat ik, en dit zijn de afgelopen twee a drie jaar, in het opbouwen van mijn bedrijf, verhuizen naar het buitenland en zoekende naar mijzelf. Dat laatste maakt dat het zoeken van een geschikte partner ook ingewikkelder, want wanneer ik zelf niet weet waar ik naartoe ga, wie gaat er dan met mij mee? En waarheen? En wat zoek ik dan?

De afgelopen jaren

Daarbij waren het de afgelopen jaren ook jaren waarin ik heb leren communiceren, mijzelf heb leren kennen en begrijp ik ook waar ik vandaan kom. Uit wat voor familie. Dat klinkt gek, maar waar ik mijzelf heel lang de leugen heb voorgehouden “dat mijn jeugd best prima was” kwam ik erachter dat dat het niet was. En dat ik dat diep van binnen ook wel wist. Het lezen van een boek over niet emotioneel intelligenten ouders was zo herkenbaar voor mij. En ik ga hiermee niet wijzen. Niet naar mijn ouders, niet naar mijzelf, niet naar niemand, het verleden is geweest, maar door te begrijpen hoe dingen zijn gegaan, waar het “misging” om het zo maar te zeggen, ben ik meer gaan begrijpen over mijzelf en over mijn relaties. En dat gaat van vrienden tot dus de liefde.

Wat ik geleerd heb is dat mijn ouders en in ons gezin vroeger niet gepraat werd. Nooit niet. Er werd niet gevraagd “hoe het op school was” of überhaupt iets anders. Alles was prima. Alles was goed zolang we maar hielpen met het verbouwen. Waar mijn vader altijd en nog steeds mee bezig is. Daarover heb ik al eerder iets verteld en anders komt dat nog (te lang en ingewikkeld om hier nu dieper op in te gaan).

Heel zwart-wit gezegd en hier zal de hele wereld het mee eens zijn, behalve mijn vader, is het verbouwen van mijn vader de oorzaak dat mijn ouders uit elkaar zijn. Wat twee jaar geleden gebeurd is. Mijn moeder was het zat. De omgeving was geschokt. Iedereen in ons gezin was opgelucht. Voor mijn vader was het wennen, maar die is er nu het beste uitgekomen. 

Hij ziet nu ook wat ik ook ben gaan zien. We praatte vroeger niet met mekaar. Ik niet met mijn ouders en mijn ouders niet met elkaar. Ik heb ooit eens in een boek gelezen (sorry, ik weet niet meer welke) dat de reden dat mensen bij elkaar zijn juist die kleine momenten zijn dat je even bij elkaar incheckt. In het boek werd het voorbeeld genoemd van een man die de krant leest en de vrouw komt binnen in de keuken waar de man zit. Dan zegt zij: “Kijk de appelboom staat in bloei”. Dan gaat het erom wat hij doet. Zegt hij: “schat ik ben de krant aan het lezen” of kijkt hij op, kijkt echt naar de boom en dan naar zijn vrouw en zegt: “prachtig schat”. Het zijn die momenten die ertoe doen. Kleine dingen maken een wereld van verschil.

Happy New Yearsss

Terug naar de Amerikaan. Het is een jaar geleden dat we elkaar net voor oudjaarsavond via Tinder ontmoeten. Het was het moment dat ik Tinder helemaal zat was en eraf wilde gooien. Ja, het is allemaal heel clishe, maar wel waar, en op het moment dat ik nog een laatste keer er doorheen ging toen zag ik de Amerikaan. Ik stuurde hem iets in de trant van “hi, ik ga Tinder eraf gooien, maar dit is mijn nummer…”. En binnen een paar seconden had ik een app “happy new year and see you next year when I’m back in Portugal”. Pin me niet vast op de exacte tekst, maar het contact was gelegd.

Ik ben even in dubio hoe eerlijk ik hier moet zijn, want er is een heel spiritueel stuk waardoor ik bij dit contact zoveel meer voelde. Ik schaam me bijna om daarover te vertellen. Nee, niet bijna, ik durf het eigenlijk niet te vertellen, maar wat ik wel kan vertellen dat ik ergens diep van binnen iets voelde dat wat ik nog nooit eerder heb gevoeld.

Weken gingen voorbij zonder dat we elkaar zagen. Hij was allang terug in Portugal en ik ook – had ik al gezegd dat ik daar sinds twee jaar woon? En op een ochtend, gedeeltelijk omdat ik ergens voelde dat er zoveel meer zat, dacht ik weer eens f*ck it en stuurde hem een spraakbericht met eigenlijk al het spirituele dat ik bij hem voelde. Dat had menig man afgestoten, zeker de (zogenaamde) Nederlandse nuchtere man – al verandert dit naar mijn smaak wel, maar het kan ook aan mijn eigen bubbel liggen – maar de Amerikaan niet. Grappig, of misschien niet, maar hij kwam er niet op terug toen hij een paar dagen later op mijn bank zat. Thee te drinken.

Was/is hij het?

Heel onwerkelijk was het. Was dit nou de man? Waar ik al van alles bij voelde, maar nog niet kende. En deed ik dit nou omdat ik oud – ik was inmiddels 34 jaar – en toch verrimpeld begon te worden? Ik zeg het met een knipoog, maar ik zal eerlijk zijn, het afgelopen jaar speelt wel mee dat ik mij ouder voel. Waar of niet waar, maar ik besef me dat ik helemaal geen single meer wil zijn en een relatie wil dat dieper gaat en wanneer je meer leert over hoe je echt kan verbinden, over je eigen trauma’s en meerdere relaties achter de rug hebt, ga je beter zien waar je in zit.

Dat maakt het gemakkelijker, maar ook complexer. Complexer omdat ik mijn eigen trauma’s had ontdekt, maar daardoor ook voor het eerst zijn trauma’s kon zien. Dat ging niet zomaar. En zeker niet bij de eerste thee. Nee, we spraken daarna nog veel vaker af. Om samen te werken. Dat werken deden we ook, maar we waren ook heel fysiek. En wat ik inmiddels weet over seks, is dat het voor mij met iedereen anders is. Bij de een voel ik me veilig en vrij, bij de ander behoudend. Bij de Amerikaan voelde ik mij in het begin onzeker, maar al heel snel, jong, gewild en hij voelde als een echte man. Waar ik in het verleden ook met “jongens” ging. Daar had ik in die tijd dan behoefte aan, iemand die speelde met het leven, maar dat was de Amerikaan zeker niet, ik kon zien dat hij worstelde met zichzelf, maar wel stond en staat voor wie hij is, zijn grenzen aangeeft en vanaf het begin zei dat hij “alleen wilde connecten”. Wat betekende: hij wil geen relatie.

 Wat ik niet horen wilde

Dit laatste hoorde ik wel, maar ik wilde het niet horen. Weken gingen voorbij. Ik kwam bij hem, hij bij mij. Hij ging naar Amerika en ik nam een hond. Klinkt stom, maar dat nam behoorlijk mijn ruimte van de Amerikaan in en bovendien kwamen er met de hond ook andere mannen (ook daarover later meer haha). Die mannen vertelde ik over de Amerikaan, waarop ik van één man een “sorry” kreeg, een andere koos een ander pad en de laatste deed wat ik bij de Amerikaan deed: hij hoorde het wel, maar wilde het niet horen. Erger nog, hij zei zo nu en dan, terwijl de Amerikaan in de zomer bij vrienden in Zweden en Nederland (ja, inderdaad, Nederland) was, “waar is hij dan?”. Waarin hij benadrukte wat er was.

Hij was er niet. Dat maakte alleen niet dat ik hem aantrekkelijker vond, ik begon vooral te twijfelen of ik wel op de goede “liefdesweg” zat, als zoiets bestaat. En de vraag stellen was hem beantwoorden: NEE.

Aanranding

Hier zat nog een vervelend incident van mijzelf in de zomer aan vast. Een aanranding door iemand in mijn omgeving, dat ik niet aan zag komen en waarvan ik maanden van slag was. Ik vertelde het aan de Amerikaan. Hij kwam en vroeg naast mij op mijn balkon hoe het ging, maar het was te vers, te dichtbij en het had nog geen plek gekregen in mijn systeem, dus wuifde ik het weg. Waarmee ik iets deed wat mijn ouders ook deden. Afstand scheppen. Daar waar hij een opening gaf, een moment om mij kwetsbaar op te stellen, deed ik wat ik geleerd had. Ik reageerde vanuit mijn hoofd, terwijl mijn hart huilde.

Seks maakte alles goed. Ze zeggen dat mannen seks nodig hebben om liefde te voelen en vrouwen liefde om seks te hebben. In mijn geval gaan beide uitspraken op. Ik heb inderdaad een goed gesprek nodig om mij te laten gaan tijdens de seks, dat vind ik ook opwindend, maar die avond had ik seks nodig om de liefde weer te voelen. 

In mijn hoofd

Nu maanden later kan ik zien dat ik die maanden in mijn hoofd zat. De Amerikaan ging onverwacht op tour met zijn band in Amerika en zo hadden we nog een laatste keer samen. Hij wist niet hoelang het zou duren, zijn tour, dus liet ik al mijn verwachtingen los en zo hadden we een hele fijne laatste keer samen. Ongedwongen. Geheel vrij en hij bleef ook langer bij mij hangen. Het was goed en fijn, maar wat nu blijkt was dat wel de laatste keer.

Ergens had ik de hoop dat wanneer hij zijn droom zou waarmaken hij bij terugkomst er anders over zou denken. Het gesprek “wat we hadden”, hadden we niet meer. In de maanden die volgde kon ik de aanranding beter een plek geven en vond ik mijn weg terug naar het opzetten van retraites met ayahuasca. Dat wat mij de afgelopen jaren ook zo geholpen heeft. Ik verhuisde nog weer eens. Als er een woon-carrière bestaat dan heb ik er een waarin ik elke drie tot vijf maanden weer verhuis.

Begin januari, een jaar naar ons eerste gesprek, hebben we contact, zoals we dat sinds ons laatste samenzijn bijna elke dag hebben, waarin ik voel dat hij mij leuk vindt, maar of dat genoeg is voor meer? Ik weet het niet. We hebben hetzelfde gesprek als waar we mee begonnen. Wat we verwachten, wat we willen en we herhalen wat we toen zeiden. Al ben ik zeker van wat ik zeg. Ik vind hem leuk. Hij wil geen relatie. Ik zeg wat ik voel en vraag wat hij voelt. “Ik wil geen relatie,” zegt hij daarop nog een keer. Ik vraag nog eens naar zijn gevoel, maar gisteren zei een vriendin wat ik nog niet beseft had. Door de jaren heen heb ik leren praten. Heb ik leren voelen. Heb ik leren communiceren en nu verwacht ik onbewust dat de ander dat ook kan. Ik weet dat 95% van de mensen dat niet kunnen en zelfs niet eens weten wat ze missen.

Wat ik wil

En dat is wat ik wil: een échte band met iemand. Waarvan ik dus niet eens weet of de Amerikaan dat kan.

“Ik wil geen relatie”, zei hij nog eens.

“Ik hoor je”, zei ik, of typte ik. 

En ja, ik hoorde hem. Ik hoor hem. Hij zou langskomen, maar reed per ongeluk naar mijn oude huis. Ik begrijp het: ik verhuis veel en vaak. Hij belde me op en zei “sorry”. Hij meende het. “Het is oké,” zei ik. En dat meen ik.

Ik legde op en besefte dat ik het werk van afscheid nemen al gedaan had in het vliegveld en in het vliegtuig naar Portugal toe. Drie of vier dagen geleden. Het was irritant dat alle andere mensen in het vliegtuig zaten, want liefdesverdriet heb je liever alleen haha, maar goed, ik voelde de emotie zo sterk dat ik een nummer op repeat in mijn oor heb gezet. Dat nummer zal nu al wel het meest gedraaide nummer van 2023 worden volgens Spotify, maar dat is prima. Ik ga niet zeggen welk nummer het is, sorry hoor, schaam me daar ook weer voor, maar wat ik wel kan zeggen is dat het over een jongen gaat die echt 100% voor een meisje gaat.

En dat wil ik. Ik wil niet voor minder gaan.

De Amerikaan is een man met een hart, maar hij gaat niet voor mij. Dat wil ik niet. En daarom heb ik vrede met de uitkomst. Doet het pijn? Omg, ja! Ja. Ja. Ja. Maar ik wil ook kiezen – al is het met mijn hoofd – voor iemand die bij mij past, die voor mij gaat en die alles voor mij doet. Omdat ik ook alles voor hem doe. Die ik net zo aantrekkelijk vind als de Amerikaan, want, mijn god, wat vond ik hem aantrekkelijk. Zucht.

Ik ga eindigen met een lied dat de Amerikaan een jaar geleden aan mij stuurde toen we een diep gesprek over liefde hadden: I want to know what love is van Foreigner. Een lied vol met vragen die ik hier en nu stel.

I want to know what love is…

I wanna feel what love is…

En ook, want dat is wat nog komen gaat en keer op keer weer pijn zal doen:

In my life, there’s been heartache and pain
I don’t know if I can face it again

Liefs.